حسرت دوست یا فانوس خاموش؟

X

حسرت دوست یا فانوس خاموش؟

مرگ را بر عکس خواندم گرم شد


	خنده ی نادان سلام خیلی وقت بود که نبودم. داشتم به خندیدن آدمایی فکر می کردم که از روی نادانی خیلی غم انگیز میخندن. که یه مرتبه خودم و دیدم که داشتم میخندیدم!!!! \|+\| نوشته شده توسط امین در پنجشنبه سی ام خرداد 1387 \|


	نیما: در سایه ی آن درختها چیست؟ کز دیده ی عالمی نهان است؟ عجز بشر است این فجایع یا آنکه حقیقت جهان است؟ \|+\| نوشته شده توسط امین در پنجشنبه هشتم فروردین 1387 \|


	زمستانی دیگر گذشت... بهاری دیگر آمده است آری اما برای آن زمستانها که گذشت نامی نسیت نامی نسیت ... ا.شاملو \|+\| نوشته شده توسط امین در یکشنبه بیست و ششم اسفند 1386 \|


	برداشت آزاد آهای مردم من آن مردم که بی روی وریا مردم اگر چرخ وجود من از این گردش فروماند بگرداند مرا آن کس که گردون را بگرداند اگر این لشکر ما را ز چشم بد شکست افتد به امر شاه لشكرها از آن بالا فرو آيد اگر باد زمستانی کند باغ مرا ویران بهار شهریار من ز دی انصاف بستاند شمار برگ اگر باشد يكي فرعون جباري كف موسي يكايك را به جاي خويش بنشاند مترسان دل مترسان دل ز سختیهای این منز که آب چشمه حیوان بتا هرگز نمیراند شکسته بسته تازیها برای عشقبازیها بگويم هرچه من گويم شهي دارم كه بستاند چو من خود را نمییابم سخن را از کجا یابم همان شمعی که داد این را همو شمعم بگیراند مولوی \|+\| نوشته شده توسط امین در جمعه دهم اسفند 1386 \|


	سرنوشت من ساکن امروز بودم از فردا و فرداهایم می ترسیدم و افسوس که سرنوشتم را دیروز نوشته بودند پس به ناچار فرود آورم سر تسلیم پیش پای فردایم... هر چه بر سرم آید حق است ا.اع.بار برزگ جلوه دادن احساسات و تظاهر به شادی و امیدواری بیشتر از واقعیت به اندازه ی تحقیر کردن لذت ها و خوشی ها و هوس ها جرم و جنایت بزرگی است که در حق خویش و دیگران میکنیم... ا.اع.بار \|+\| نوشته شده توسط امین در پنجشنبه دوم اسفند 1386 \|


	غروب وقتی بیاد گذشته می افتم همان احساسی که هنگام غروب آفتاب نصیب هر کسی می شود متوجه من می شود .حس میکنم روزهای خوش زندگی در حال غروب است یا غروب کرده و شب یلدایی چنان طولانی در پیش است .و تنها تلاشم عادت دادن چشمهایم به سیاهی است تا بهتر بتوانم همه چیز را ببینم اما افسوس در این تاریکی ها هر کس به فکر خویش و در تلاش یافتن کور سویی از روشنایی است و حریصانه سهم همه را برای خود و وارثشان می خواهند ... کاش همان روزها زنبیلم را پر از افتاب میکردم.ترسم از آن روزی است که مظلومی به حمایت از ظالم به پا خیزد در این روز خورشید تنها واقعیت زندگی که عادلانه گرمی مهرش را در جان ها می ریزد نیز خشمگین خواهد شد و چون کاری از دستش بر نمی آید ناچار سر به سوی سردی ها خواهد چرخاند چون آنها هستند که قدر حرارت را می فهمند و برای هیشه از سرزمین ما غروب خواهد کرد. وما باید عدالت را تنهادر مرگ جستجو کنیم. ا.اع.بار \|+\| نوشته شده توسط امین در شنبه بیستم بهمن 1386 \|


	زمان زمین در این زمانه! زمان منتظر کسی نمی ماند... \|+\| نوشته شده توسط امین در چهارشنبه هفدهم بهمن 1386 \|


	پل عشق *در پاسخ به سوال یکی از دوستان:* همه میدانیم که توصیف هرگونه احساس درونی مثل خوشحالی ، غم ، عشق و ... به دلیل درونی و کیفی بودن غیر ممکن خواهد بود. ولی من برداشتی که از عشق دارم این است که :یک جریان عظیم روحی است که همه ی زندگی انسان را تحت تاثیر قرار داده و بستگی به نوع آدمها آنها را بسمت نردبان یا پله های زیر زمین هدایت میکند... سرزمینی به نام زندگی و سرزمینی دیگر به نام مرگ وجود دارد و پلی که این دو را بهم دیگر وصل می کند عشق است. \|+\| نوشته شده توسط امین در سه شنبه نهم بهمن 1386 \|


	هشدار عاقبت زندگی بن بست است ... \|+\| نوشته شده توسط امین در شنبه ششم بهمن 1386 \|


	... این همه در باره ی مرگ گفتیم و گفتند و شنیدیم ... اما مرگ گفتنی و شنیدنی نیست باید دید تا فهمید... باید اندکی مرد ...! علاج درد ز بی دردان خواستن بدان ماند که خر از پا برون آرد خسی با نیش عقرب ها \|+\| نوشته شده توسط امین در شنبه ششم بهمن 1386 \|


	پرده ی آخر _{کوچ کردم از کوچه ی کوچک و پر پیچ و خم خاطراتم و گم کردم تک تک آنها را در رودخانه ی حوادث روزمره تا همچنان خالی بماند آلبوم و قاب عکس و دفتر خاطراتم و پر شود چشمهایی که خون بهای تنهایی و فراموشی را بوسیله ی اشک های سرد می پردازد تا شمارش معکوس آغاز شود به سوی مقصدِ رودخانه ای که کوه ها و دره ها و بیابانهای بسیاری را پشت سر نهاده و طبیعت ، با توجه به طبیعتش او را در سراشیبی های زندگی به کام دریا می کشاند تا در خود ببلعد رودخانه ای را که روزی مظهر تلاطم و جنبش و حیات بود و با رسیدن به آرامش البته شور ِ دریا ، وجود خویش را محو وجود دریا می بیند و بدین گونه نظاره میکنم با دیده ی بارانی انتهای غم انگیز پرده آخر داستان زندگیم را ،قبل از محو شدن در آرامش ابدی ولی شور دریا. ا.اع.بار} \|+\| نوشته شده توسط امین در جمعه پنجم بهمن 1386 \|


	یادداشت روز _گذشته _{چه هیولای سرتقی است} _{که برگردیم و به صورتش نگاه کنیم .} *همیشه اندکی دیر است.* زین دو هزاران من و ما ای عجبا من چه منم گوش بنه عربده را دست منه بر دهنم ... \|+\| نوشته شده توسط امین در پنجشنبه چهارم بهمن 1386 \|


	گذر عمر روزهای شادی و غم در شمار عمر ماست گر درون کاخ عزت یا که در زندان گذشت در دوران کودکی اغلب روزها را شاد بودم و از فکر و اندیشه ی نوپای خود چیزی جز بازی و جستجوی بهانه ای برای خنده هیچ چیز مهم دیگری نمی گذشت.گذر زمان سنگین شده بود و به کندی حرکت می کرد، غذا خوردن و مهمانی هایمان هزار سال طول می کشید... تولد،آزادی،زندگی،بیماری،پیری و مرگ همه و همه در حکم بازی پر هیجانی بود که هیچ چیز از آنها نمی دانستم... کودکی را پشت سر گذاشتم و نوجوانی سر رسید.در این دوران یک مساله ی اساسی دیگری پای به زندگی من نهاد که دانایی بود.دانستن مسایل مبهمی که در کودکی به کمک بازی از شر آنها خلاص شده بودم مهمترین دغدغه ی من بود: فهمیدن زندگی و دانستن جزئیات آن...که سیری بود از بی خیالی تام دوران کودکی به سوی دانایی نسبی سنین نوجوانی.قدم نهادن به درون اجتماعی به ظاهر زیبا،رویارویی با انسانهای هزارچهره ی پست اما جذاب و بالاخره واقعیتهایی چون جهان و خدا و مرگ مهترین اتفاقات ابن سنین بودند ... و مهمتر روزهایی بود که سپری شدنش سزیع تر شده بود... بعد از دانستن این مسایل هنگامی که آدم بزرگ شدم جریان قدرتمندی از باید و نبایدهای زندگی اجتماعی مرا با خویش برد و دیگر عملا وارد گود زندگی شده بودم من هم بایستی مثل همه کلاهم را محکم میچسبیدم که باد نبرد! و همانند آنها به دنبال دانایی ، علم، ستایش نه پرستش به راه افتادم و خیلی کم به دنبال پول می دویدم مثل همه !!! گذشت زمان بسیار تند شده بود به طوری که مرگ خیلی ها را اصلا احساس نکردم... و دوران پیری و انتظار مرگ که شمارش ثانیه ها عادت و سرگرمی خوبی برای من خواهند بود... روزها میگذرند و منتظر کسی نمی مانند و هیچ تغییری نمیکنند و چیزی که تغییر میکند خود ما هستیم و این روزها در شمار عمر ما... ا.اع.بار \|+\| نوشته شده توسط امین در چهارشنبه سوم بهمن 1386 \|


	عقرب عاشق دم به کله می کوبد و شقیقه اش دو شقه می شود بی آنکه بداند حلقه ی آتش را خواب دیده است عقرب عاشق... ح.پناهی \|+\| نوشته شده توسط امین در یکشنبه بیست و سوم دی 1386 \|


	سرگرمی یا زندگی؟ با بقیه ی بچه ها بازی می کرد و چنان سرگرم بود که به هیچ چیز غیر از بازی فکر نمیکرد نه تشنگی و نه گرسنگی به سراغش میامد.هر بار که زمین می خورد و جایی از بدنش زخم می شد دو سه قطره اشک از چشمهایش بیرون میریخت اما با اراده ای بیشتر از زمین بلند میشد و با آستینش اشک چشمش را پاک کرده و با قدرتی بیشتر دنبال همبازی ها میدوید.او اکثرا در بازی ها می باخت اما هیچ موقع سرخورده نمی _ شد وامیدواریش پایدار بود.غذا خوردن و خوابیدن هم جزئی از بازیش شده بود. گاهی از صدای ترکیدن بادکنک می ترسید و شبها از سایه ی خودش، اما ترس را بعنوان هیجانی برای بازی دوست داشت. تنها چیزی که نگران و دلواپسش کرده بود پدر و مادرش بودند که خیلی مواقع وسط بازی صدایش می کردند و درخواست خاتمه ی بازی را از او میکردند ... روزی پدرش با ابهت پدرانه وارد میدان بازی شد و دست پسر را گرفت و با هم به طرف خانه رفتند در راه پدر گفت: تو دیگر بزرگ شده ای...بازی کردن بس است. شاید همه ی انسانها که در زمین سهمی بنام زندگی دارند مانند همان کودک سرگرم بازیِ پول و ثروت و عشق و سیاست و ...هستند و مرگ یکی از نزدیکان را هیجانِ ترس و از دست دادن پول را شکست در بازی می دانند و تنها نگرانیشان هنگامی است که پدرش (مرگ) دست او را خواهد گرفت و از زمین بازی بیرون خواهد برد. ا.اع.بار \|+\| نوشته شده توسط امین در یکشنبه بیست و سوم دی 1386 \|


	مدل مرگ ۱-نیست از مرگ تلخ تر برای کسانی که مانند مسافر کوچولو دنیا آنها را اهلی کرده و جام عمرشان ظرفیت شراب آرزوهاشان را ندارد... یاد مردگانی که استخوانشان پوسیده نیز ترس مرگ خویش را در دل ایشان بر می افروزد... ۲-اما مرگ موقعی شربتی شیرین می شود که عاشقان ٬ دل ٬ در دل خویش نگاه داشته و آن را درون مردابی که خویش در دریای طوفانی حوادث روزانه قرار دارد دفن کرده و وارستگی را با دل مرده گی گره زده اند.. آری لحظه ی مرگ برای ایشان لحظه ی با شکوهی خواهد بود ... ۳-و مرگ استاندارد:با طعم های مختلف بسته به ذائقه ی شخص راهی.البته این نوع بستگی به درجه ی بی خیالی٬ فقر(که زیاد بودنش مانعی ندارد !!!) ٬ صبر ٬ ایمان ( ایمان به انسان بودن همه ی آدمها یا برعکس) ٬ شیوه ی یا لحن دعوت جناب عزرائیل که در کلاسهای آموزشی دوران زندکی خیلی ها حق استادی بر گردن ما داشته اند !! و اگر در بیمارستان باشه بستگی به سیمای پرستار هم داره البته برای داوطلبان آزاد (غیر وابسته) و مذکر بالای ۱۵سال ...!!! ا.اع.بار \|+\| نوشته شده توسط امین در سه شنبه بیستم آذر 1386 \|


	مدار دل خوشی دل یکی به زیبائی اش خوش بود... دل یکی دیگر که چندان زیبا نبود به پول پدرش خوش بود... اولی با زیبائی و زیبا فروشی اش خود و پدرش را ثروتمند کرد! دومی با پولی که از پدرش گرفت به زیبائی رسید! و فرزندان آنها این روند را ادامه دادند با تغییر جای اولی با دومی... ا.اع.بار \|+\| نوشته شده توسط امین در سه شنبه بیستم آذر 1386 \|