کوچ کردم از کوچه ی کوچک و پر پیچ و خم خاطراتم و گم کردم   تک تک آنها را در

 رودخانه ی  حوادث روزمره تا همچنان خالی بماند آلبوم و قاب عکس و دفتر خاطراتم

و  پر شود چشمهایی که خون بهای  تنهایی و فراموشی را بوسیله ی اشک های

سرد می پردازد تا  شمارش معکوس آغاز شود به سوی مقصدِ  رودخانه ای  که کوه

ها  و دره ها و بیابانهای بسیاری را پشت سر نهاده و طبیعت ، با توجه به طبیعتش او

را در سراشیبی های زندگی به کام دریا می کشاند تا در خود ببلعد رودخانه ای را که

روزی مظهر تلاطم و جنبش و حیات بود و با رسیدن به آرامش البته شور ِ  دریا ، وجود

خویش را محو وجود دریا می بیند و بدین گونه نظاره میکنم با دیده ی بارانی انتهای

غم انگیز پرده آخر داستان زندگیم را ،قبل از  محو شدن در آرامش ابدی ولی شور

دریا.

ا.اع.بار